Het Chinese schooljaar begint binnenkort, en we zien de studenten weer de stad intrekken: met koffers en tassen, in groepjes of treurigmakend alleen. Dat laatste zeg ik, omdat het me altijd weer wat doet: een eenzaam jong mens, met zware bepakking, op zoek naar zijn school, of een plek om te slapen, een kat in een vreemd pakhuis, verbijsterd.

Gisteren streek er 1 neer in de bar, en hij vroeg beleefd om aanwijzingen naar een slaapplek.Hij at een pizza, en leip toen, aarzelend, in de aangegeven richting. Hij ging kunst studeren.

Je ziet de dromen van een grote toekomst achter de nu nog wat angstige ogen, en ik bewonder hun moed. Uit ervaring weet ik dat het niet makkelijk is om huis en haard te verlaten en je te vestigen, voor korte of langere tijd, in een onbekende stad tussen nieuwe mensen.

Chinezen willen graag vooruit, en ze zoeken verbetering. Daar willen ze hard voor knokken. Niets wordt gegeven, alles wordt verdiend. 'Chinezen doen het goed op school', riepen de Westerse media onlangs, en dat geloof ik graag. Ondanks de belabberde staat van hun scholen, ondanks de vele incompetente mensen voor de klas, leren de Chinezen zich suf. Een goede opleiding leidt tot een goede baan, een goede baan geeft geld en aanzien, en al die jongens en meisjes die ik door de straat zie komen met hun koffers en tassen en dromen hebben allemaal ouders die op hun rekenen in hun oude dag.

Geen geringe verantwoordelijkheid.

Steeds als ik iets wil schrijven over ' de Chinezen' begint het te haperen in mijn  hoofd. Elf jaar ben ik hier nu, en ik heb veel over en van ze geleerd, maar het is alsof ik steeds minder van ze begrijp. 'De Chinees' bestaat natuurlijk niet, zoals ook 'De Nederlander' niet bestaat. Maar er zijn algemene trekken in persoonlijkheid die cultuurgebonden zijn, en juist daarin verbijsteren zij mij. Bikkelhard, geldbelust, ruw, en ook volhardend, zorgzaam, gewiekst, nieuwsgierig.Enerzijds worden ze opgezweept door reclames en films om te streven naar een bijna westerse levensstijl van snelle auto's, mooie vrouwen en grote huizen; anderzijds nemen ze zonder veel klagen genoegen met wat ze hebben, en in de meeste gevallen is dat minimaal.

De jongen die kunst ging studeren zal slapen in een kleine kamer met 5 anderen, hij zal vrienden maken en zijn ouders missen. Hij zal 's nachts misschien eens in zijn kussen bijten. Maar hij zal niet opgeven. De manier waarop hij wegliep en verdween tussen de menigte bij de bushalte zei dat ook: hij is een doorzetter.

Het Chinese schooljaar begint binnenkort, en we zien de studenten weer de stad intrekken: met koffers en tassen, in groepjes of treurigmakend alleen. Dat laatste zeg ik, omdat het me altijd weer wat doet: een eenzaam jong mens, met zware bepakking, op zoek naar zijn school, of een plek om te slapen, een kat in een vreemd pakhuis, verbijsterd.

Gisteren streek er 1 neer in de bar, en hij vroeg beleefd om aanwijzingen naar een slaapplek.Hij at een pizza, en leip toen, aarzelend, in de aangegeven richting. Hij ging kunst studeren.

Je ziet de dromen van een grote toekomst achter de nu nog wat angstige ogen, en ik bewonder hun moed. Uit ervaring weet ik dat het niet makkelijk is om huis en haard te verlaten en je te vestigen, voor korte of langere tijd, in een onbekende stad tussen nieuwe mensen.

Chinezen willen graag vooruit, en ze zoeken verbetering. Daar willen ze hard voor knokken. Niets wordt gegeven, alles wordt verdiend. 'Chinezen doen het goed op school', riepen de Westerse media onlangs, en dat geloof ik graag. Ondanks de belabberde staat van hun scholen, ondanks de vele incompetente mensen voor de klas, leren de Chinezen zich suf. Een goede opleiding leidt tot een goede baan, een goede baan geeft geld en aanzien, en al die jongens en meisjes die ik door de straat zie komen met hun koffers en tassen en dromen hebben allemaal ouders die op hun rekenen in hun oude dag.

Geen geringe verantwoordelijkheid.

Steeds als ik iets wil schrijven over ' de Chinezen' begint het te haperen in mijn  hoofd. Elf jaar ben ik hier nu, en ik heb veel over en van ze geleerd, maar het is alsof ik steeds minder van ze begrijp. 'De Chinees' bestaat natuurlijk niet, zoals ook 'De Nederlander' niet bestaat. Maar er zijn algemene trekken in persoonlijkheid die cultuurgebonden zijn, en juist daarin verbijsteren zij mij. Bikkelhard, geldbelust, ruw, en ook volhardend, zorgzaam, gewiekst, nieuwsgierig.Enerzijds worden ze opgezweept door reclames en films om te streven naar een bijna westerse levensstijl van snelle auto's, mooie vrouwen en grote huizen; anderzijds nemen ze zonder veel klagen genoegen met wat ze hebben, en in de meeste gevallen is dat minimaal.

De jongen die kunst ging studeren zal slapen in een kleine kamer met 5 anderen, hij zal vrienden maken en zijn ouders missen. Hij zal 's nachts misschien eens in zijn kussen bijten. Maar hij zal niet opgeven. De manier waarop hij wegliep en verdween tussen de menigte bij de bushalte zei dat ook: hij is een doorzetter.

Vandaag verhuisde een collega, noodgedwongen. De muren van haar flat konden de zware regenva; niet aan en drupten. Ze zegde onmiddellijk de huur op (dapper) en vond binnen een week een andere plek, waar de muren niet drupten. Maar verhuizen is altijd een kleine crisis. Dozen, dozen, dozen. Een gevecht met de huisbaas over geld. En dan ontdek je in de nieuwe flat dat er weer het een en ander ontbreekt dat was toegezegd. Kommer en kwel.

Vriend S. moet ook verhuizen. De huurprijs ging te hoog, en hij heeft een nieuwe plek gevonden waar hij, zijn vrouw en de baby blij zijn. Zijn verhuizing staat gepland voor eind augustus.

Wij verhuizen niet. OK, de flat heeft zijn gebreken, maar omdat onze huisbaas een luie donder en een economische nitwit is, zitten we hier voor een schamel bedrag vrolijk de tijd uit. Alles functioneert, het dak lekt niet. Vanmorgen was de stop gesprongen in de keuken: DD kwam melden dat de koffiemachine niet werkte. Ik dirigeerde hem vanuit de badkuip naar de stoppenkast, waarna alles weer in orde was. Wij klagen niet.

Achterob verhuist wel. Dat is niet mijn keus. Maar blijkbaar verhuist de hele web-log.nl naar een nieuwe lokatie in cyberspace. Ik heb werkelijk geen idee wat dat inhoudt. Die lui praten techno, en  ze hebben nooit geleerd om begrijpelijk Nederlands te schrijven. Ik kan me voorstellen dat het adres waarmee u mij nu vindt zou kunnen veranderen. Maar niets is zeker in cyberspace. Ik hoop maar dat mijn vijf jaar schrijven blijft bestaan.

Voor het geval dat u mij niet meer kunt vinden tegen eind augustus: korfage7@hotmail.com.

En hopelijk kan ik u vertellen waar Achterob doorgaat.

Zucht.

Vandaag verhuisde een collega, noodgedwongen. De muren van haar flat konden de zware regenva; niet aan en drupten. Ze zegde onmiddellijk de huur op (dapper) en vond binnen een week een andere plek, waar de muren niet drupten. Maar verhuizen is altijd een kleine crisis. Dozen, dozen, dozen. Een gevecht met de huisbaas over geld. En dan ontdek je in de nieuwe flat dat er weer het een en ander ontbreekt dat was toegezegd. Kommer en kwel.

Vriend S. moet ook verhuizen. De huurprijs ging te hoog, en hij heeft een nieuwe plek gevonden waar hij, zijn vrouw en de baby blij zijn. Zijn verhuizing staat gepland voor eind augustus.

Wij verhuizen niet. OK, de flat heeft zijn gebreken, maar omdat onze huisbaas een luie donder en een economische nitwit is, zitten we hier voor een schamel bedrag vrolijk de tijd uit. Alles functioneert, het dak lekt niet. Vanmorgen was de stop gesprongen in de keuken: DD kwam melden dat de koffiemachine niet werkte. Ik dirigeerde hem vanuit de badkuip naar de stoppenkast, waarna alles weer in orde was. Wij klagen niet.

Achterob verhuist wel. Dat is niet mijn keus. Maar blijkbaar verhuist de hele web-log.nl naar een nieuwe lokatie in cyberspace. Ik heb werkelijk geen idee wat dat inhoudt. Die lui praten techno, en  ze hebben nooit geleerd om begrijpelijk Nederlands te schrijven. Ik kan me voorstellen dat het adres waarmee u mij nu vindt zou kunnen veranderen. Maar niets is zeker in cyberspace. Ik hoop maar dat mijn vijf jaar schrijven blijft bestaan.

Voor het geval dat u mij niet meer kunt vinden tegen eind augustus: korfage7@hotmail.com.

En hopelijk kan ik u vertellen waar Achterob doorgaat.

Zucht.

Op een middag wankelde G., groothandelaar in worsten en fijne vleeswaren, de bar binnen. Het was vier in de middag, maar hij had zo te zien al het nodige achter de kiezen.

"Het begon gisteravond.", zei hij, zich vasthoudend aan zijn biertje als was het een reddingsboei. "Eerst hier, toen naar CDM, toen naar Maggies, toen de Den." Hij droomde even weg, maar vervolgde: " Toen bracht ik twee meisjes naar huis. Ze vroegen of ik nog even mee naar boven ging. Er kwam wodka op de tafel. Ik weet niet precies wat er toen gebeurde, maar ik viel in slaap op de bank."

Iedereen rond de stamtafel knipoogde, maar knikte instemmend. "En toen, G.?" waagde iemand.

"Je moet weten dat ik slaapwandel.", ging G. verder, "En dus werd ik opeens wakker in de lift. In mijn onderbroek. Ik was op de 22ste verdieping. Ik had geen idee op welke verdieping ik was ingestapt. Ik wist alleen dat het minder dan 22 was. Dus ik ging elke verdieping af, op zoek naar een open deur."

We zagen het voor ons: dat was geen prettig gezicht.

"Uiteindelijk vond ik een deur die niet op slot was. Maar het was de verkeerde flat. De vrouw daarbinnen schreeuwde alsof ze werd verkracht. Vervolgens kwam haar zoontje uit de slaapkamer. En toen kwam de beveiliging."

We zagen de logica.

"En toen kwam de politie. En ik moest betalen. Het jongetje was zo getraumatiseerd dat hij naar het ziekenhuis moest, en ik moest daarvoor betalen. Tweehonderd euro. De beveiliging bracht me terug naar de flat waar ik moest zijn. Ik gaf ze het geld. Terwijl ik me aankleedde, rolden de meisjes mijn portemonnee. Dus toen ik thuiskwam, rond 10 uur vanmorgen, was mijn vrouw nogal boos."

Hij toonde de bult bovenop zijn hoofd, waar zij vrouw hem, volgens goed gebruik (want dit was niet de eerste keer) hem met een naaldhak op het hoofd had getimmerd.

"Nou moest ik naar de bank, maar de rekening is leeg."

Er viel een diepe stilte.

"Straks moet ik ECHT naar huis.", zei G. ferm, en bestelde nog een bier. "Ik denk dat ik maar een pizza meeneem als zoenoffer. Dat kan ik nog net betalen."

Op een middag wankelde G., groothandelaar in worsten en fijne vleeswaren, de bar binnen. Het was vier in de middag, maar hij had zo te zien al het nodige achter de kiezen.

"Het begon gisteravond.", zei hij, zich vasthoudend aan zijn biertje als was het een reddingsboei. "Eerst hier, toen naar CDM, toen naar Maggies, toen de Den." Hij droomde even weg, maar vervolgde: " Toen bracht ik twee meisjes naar huis. Ze vroegen of ik nog even mee naar boven ging. Er kwam wodka op de tafel. Ik weet niet precies wat er toen gebeurde, maar ik viel in slaap op de bank."

Iedereen rond de stamtafel knipoogde, maar knikte instemmend. "En toen, G.?" waagde iemand.

"Je moet weten dat ik slaapwandel.", ging G. verder, "En dus werd ik opeens wakker in de lift. In mijn onderbroek. Ik was op de 22ste verdieping. Ik had geen idee op welke verdieping ik was ingestapt. Ik wist alleen dat het minder dan 22 was. Dus ik ging elke verdieping af, op zoek naar een open deur."

We zagen het voor ons: dat was geen prettig gezicht.

"Uiteindelijk vond ik een deur die niet op slot was. Maar het was de verkeerde flat. De vrouw daarbinnen schreeuwde alsof ze werd verkracht. Vervolgens kwam haar zoontje uit de slaapkamer. En toen kwam de beveiliging."

We zagen de logica.

"En toen kwam de politie. En ik moest betalen. Het jongetje was zo getraumatiseerd dat hij naar het ziekenhuis moest, en ik moest daarvoor betalen. Tweehonderd euro. De beveiliging bracht me terug naar de flat waar ik moest zijn. Ik gaf ze het geld. Terwijl ik me aankleedde, rolden de meisjes mijn portemonnee. Dus toen ik thuiskwam, rond 10 uur vanmorgen, was mijn vrouw nogal boos."

Hij toonde de bult bovenop zijn hoofd, waar zij vrouw hem, volgens goed gebruik (want dit was niet de eerste keer) hem met een naaldhak op het hoofd had getimmerd.

"Nou moest ik naar de bank, maar de rekening is leeg."

Er viel een diepe stilte.

"Straks moet ik ECHT naar huis.", zei G. ferm, en bestelde nog een bier. "Ik denk dat ik maar een pizza meeneem als zoenoffer. Dat kan ik nog net betalen."

Mij werd, vroeg op een ochtend, uitgelegd door een Amerikaanse dame, dat de rellen in Engeland gaan over arme, werkeloze zwarten, die eindelijk eens opkomen voor hun rechten. Had ik koffie gehad, dan was ik helder genoeg geweest om te zeggen: x93Rot op, zeg.x94

De relschoppers komen uit diverse hoeken. De lagere school leerkracht met een krant voor zijn kop toen hij uit de rechtbank kwam, en tegen een lantaarnpaal opliep, is misschien wel het beste voorbeeld.  De oorzaken die worden aangedragen door de publieke opinie en de wetenschappers varieren:  armoede, social uitgesloten zijn, gebrek aan vaders tijdens de opvoeding, bezuinigingen, een zwakke politie, consumptiedrift, opportunisme, en de alomtegenwoordige x91social networksx92.

Ik kan er ook geen chocola van maken.  Maar ik leerde van Simon Winchesters boek x91Krakatoax92 dat vulkanen en aardbevingen eigenlijk nuttig zijn: zij verlichten de onderhuidse spanning van de aarde.

Een lezeres verwees mij naar de website van Anton de Wit, die een paar gristelijke en katholieke spreekbuizen liet trompetteren.  Priesters moeten natuurlijk juist nu hun mond opendoen, want het leek erop dat de wereld verging, en dat is tenslotte hun terrein van expertise.

Er is volgens hen slechts 1 houvast, 1 vaste grond onder de voeten, en jawel, u raadt het: dat is het onbewezen, onverklaarbare, en dus nogal vage  bestaan van God en zijn plan en regels.  De wereld is van God los.

Ik denk dat als je een relschopper in Engeland confronteert met de Bijbel, hij je tegen de vlakte smijt, je rugzak leeghaalt, en je Bijbel op waarde taxeert.

Afhankelijk van het aantal paginax92s en het materiaal van de kaft. kun je er beter een flinke dreun mee uitdelen.

Opmerkelijk was dat Cameron blijkbaar overweegt of overwoog om de sociale media tijdelijk x91te sluitenx92 in situaties als deze.  Opmerkelijk, want China is herhaaldelijk vermanend toegesproken door de Westerse landen over hun internetcensuur en het sluiten van Twitter, Youtube en Facebook.  Blijkbaar gaan die morele argumenten het raam uit als het een beetje warm wordt onder de voeten van de eigen gevestigde orde.

Mij werd, vroeg op een ochtend, uitgelegd door een Amerikaanse dame, dat de rellen in Engeland gaan over arme, werkeloze zwarten, die eindelijk eens opkomen voor hun rechten. Had ik koffie gehad, dan was ik helder genoeg geweest om te zeggen: xe2x80x9cRot op, zeg.xe2x80x9d

De relschoppers komen uit diverse hoeken. De lagere school leerkracht met een krant voor zijn kop toen hij uit de rechtbank kwam, en tegen een lantaarnpaal opliep, is misschien wel het beste voorbeeld.  De oorzaken die worden aangedragen door de publieke opinie en de wetenschappers varieren:  armoede, social uitgesloten zijn, gebrek aan vaders tijdens de opvoeding, bezuinigingen, een zwakke politie, consumptiedrift, opportunisme, en de alomtegenwoordige xe2x80x98social networksxe2x80x99.

Ik kan er ook geen chocola van maken.  Maar ik leerde van Simon Winchesters boek xe2x80x98Krakatoaxe2x80x99 dat vulkanen en aardbevingen eigenlijk nuttig zijn: zij verlichten de onderhuidse spanning van de aarde.

Een lezeres verwees mij naar de website van Anton de Wit, die een paar gristelijke en katholieke spreekbuizen liet trompetteren.  Priesters moeten natuurlijk juist nu hun mond opendoen, want het leek erop dat de wereld verging, en dat is tenslotte hun terrein van expertise.

Er is volgens hen slechts 1 houvast, 1 vaste grond onder de voeten, en jawel, u raadt het: dat is het onbewezen, onverklaarbare, en dus nogal vage  bestaan van God en zijn plan en regels.  De wereld is van God los.

Ik denk dat als je een relschopper in Engeland confronteert met de Bijbel, hij je tegen de vlakte smijt, je rugzak leeghaalt, en je Bijbel op waarde taxeert.

Afhankelijk van het aantal paginaxe2x80x99s en het materiaal van de kaft. kun je er beter een flinke dreun mee uitdelen.

Opmerkelijk was dat Cameron blijkbaar overweegt of overwoog om de sociale media tijdelijk xe2x80x98te sluitenxe2x80x99 in situaties als deze.  Opmerkelijk, want China is herhaaldelijk vermanend toegesproken door de Westerse landen over hun internetcensuur en het sluiten van Twitter, Youtube en Facebook.  Blijkbaar gaan die morele argumenten het raam uit als het een beetje warm wordt onder de voeten van de eigen gevestigde orde.

Onze ayi  ("Oh nee", hoor ik u denken, " daar gaat ie weer…") kwam de dag na onze thuiskomst vertellen dat ze terugverhuisde naar de provincie. Dat weet u al. En haar zus nam over. Dat weet u ook.

Terwijl DD stevig had doorgewassen groeide er een stapel wasgoed. Mijn werk is weer begonnen en er moesten verse shirts aan de haakjes. Ik bedoel: de temperaturen schommelen tussen 30 en 35, en aan het eind van de dag, ondanks de airco, kun je van zo'n shirt een zeer riekende soep koken. De ayi kwam en werkte de stapel weg.

Ze werkte hem weg.

Toen ik op woensdag de kast opentrokken (12 minuten voor vertrek) bleek ze de shirts weggefrommeld te hebben in de kast. Op een kleerhangertje, dat wel, maar ze hadden geen strijkbout gevoeld. Er was niets dat ik aankon.

Dat zijn moeilijke momenten om 3 over 7. Ik koos er een met de minste kreukels en mopperde mijn weg naar school. Terwijl ik de dag begon met vergaderingen en planning en meer vergaderingen, streek DD zich een ongeluk: zijn eerste strijkervaring, bless him.

Morgen komt de ayi weer. Het wordt nu buigen of barsten. Ik denk dat ze niet kan strijken, dat ze nog nooit een strijkbout heeft vastgehouden.

Ja, u snapt het al, het leven van de expat is een poel van ellende, oneindig kommer en kwel.

Onze ayi  ("Oh nee", hoor ik u denken, " daar gaat ie weer…") kwam de dag na onze thuiskomst vertellen dat ze terugverhuisde naar de provincie. Dat weet u al. En haar zus nam over. Dat weet u ook.

Terwijl DD stevig had doorgewassen groeide er een stapel wasgoed. Mijn werk is weer begonnen en er moesten verse shirts aan de haakjes. Ik bedoel: de temperaturen schommelen tussen 30 en 35, en aan het eind van de dag, ondanks de airco, kun je van zo'n shirt een zeer riekende soep koken. De ayi kwam en werkte de stapel weg.

Ze werkte hem weg.

Toen ik op woensdag de kast opentrokken (12 minuten voor vertrek) bleek ze de shirts weggefrommeld te hebben in de kast. Op een kleerhangertje, dat wel, maar ze hadden geen strijkbout gevoeld. Er was niets dat ik aankon.

Dat zijn moeilijke momenten om 3 over 7. Ik koos er een met de minste kreukels en mopperde mijn weg naar school. Terwijl ik de dag begon met vergaderingen en planning en meer vergaderingen, streek DD zich een ongeluk: zijn eerste strijkervaring, bless him.

Morgen komt de ayi weer. Het wordt nu buigen of barsten. Ik denk dat ze niet kan strijken, dat ze nog nooit een strijkbout heeft vastgehouden.

Ja, u snapt het al, het leven van de expat is een poel van ellende, oneindig kommer en kwel.