Het Chinese schooljaar begint binnenkort, en we zien de studenten weer de stad intrekken: met koffers en tassen, in groepjes of treurigmakend alleen. Dat laatste zeg ik, omdat het me altijd weer wat doet: een eenzaam jong mens, met zware bepakking, op zoek naar zijn school, of een plek om te slapen, een kat in een vreemd pakhuis, verbijsterd.

Gisteren streek er 1 neer in de bar, en hij vroeg beleefd om aanwijzingen naar een slaapplek.Hij at een pizza, en leip toen, aarzelend, in de aangegeven richting. Hij ging kunst studeren.

Je ziet de dromen van een grote toekomst achter de nu nog wat angstige ogen, en ik bewonder hun moed. Uit ervaring weet ik dat het niet makkelijk is om huis en haard te verlaten en je te vestigen, voor korte of langere tijd, in een onbekende stad tussen nieuwe mensen.

Chinezen willen graag vooruit, en ze zoeken verbetering. Daar willen ze hard voor knokken. Niets wordt gegeven, alles wordt verdiend. 'Chinezen doen het goed op school', riepen de Westerse media onlangs, en dat geloof ik graag. Ondanks de belabberde staat van hun scholen, ondanks de vele incompetente mensen voor de klas, leren de Chinezen zich suf. Een goede opleiding leidt tot een goede baan, een goede baan geeft geld en aanzien, en al die jongens en meisjes die ik door de straat zie komen met hun koffers en tassen en dromen hebben allemaal ouders die op hun rekenen in hun oude dag.

Geen geringe verantwoordelijkheid.

Steeds als ik iets wil schrijven over ' de Chinezen' begint het te haperen in mijn  hoofd. Elf jaar ben ik hier nu, en ik heb veel over en van ze geleerd, maar het is alsof ik steeds minder van ze begrijp. 'De Chinees' bestaat natuurlijk niet, zoals ook 'De Nederlander' niet bestaat. Maar er zijn algemene trekken in persoonlijkheid die cultuurgebonden zijn, en juist daarin verbijsteren zij mij. Bikkelhard, geldbelust, ruw, en ook volhardend, zorgzaam, gewiekst, nieuwsgierig.Enerzijds worden ze opgezweept door reclames en films om te streven naar een bijna westerse levensstijl van snelle auto's, mooie vrouwen en grote huizen; anderzijds nemen ze zonder veel klagen genoegen met wat ze hebben, en in de meeste gevallen is dat minimaal.

De jongen die kunst ging studeren zal slapen in een kleine kamer met 5 anderen, hij zal vrienden maken en zijn ouders missen. Hij zal 's nachts misschien eens in zijn kussen bijten. Maar hij zal niet opgeven. De manier waarop hij wegliep en verdween tussen de menigte bij de bushalte zei dat ook: hij is een doorzetter.