Op een middag wankelde G., groothandelaar in worsten en fijne vleeswaren, de bar binnen. Het was vier in de middag, maar hij had zo te zien al het nodige achter de kiezen.

"Het begon gisteravond.", zei hij, zich vasthoudend aan zijn biertje als was het een reddingsboei. "Eerst hier, toen naar CDM, toen naar Maggies, toen de Den." Hij droomde even weg, maar vervolgde: " Toen bracht ik twee meisjes naar huis. Ze vroegen of ik nog even mee naar boven ging. Er kwam wodka op de tafel. Ik weet niet precies wat er toen gebeurde, maar ik viel in slaap op de bank."

Iedereen rond de stamtafel knipoogde, maar knikte instemmend. "En toen, G.?" waagde iemand.

"Je moet weten dat ik slaapwandel.", ging G. verder, "En dus werd ik opeens wakker in de lift. In mijn onderbroek. Ik was op de 22ste verdieping. Ik had geen idee op welke verdieping ik was ingestapt. Ik wist alleen dat het minder dan 22 was. Dus ik ging elke verdieping af, op zoek naar een open deur."

We zagen het voor ons: dat was geen prettig gezicht.

"Uiteindelijk vond ik een deur die niet op slot was. Maar het was de verkeerde flat. De vrouw daarbinnen schreeuwde alsof ze werd verkracht. Vervolgens kwam haar zoontje uit de slaapkamer. En toen kwam de beveiliging."

We zagen de logica.

"En toen kwam de politie. En ik moest betalen. Het jongetje was zo getraumatiseerd dat hij naar het ziekenhuis moest, en ik moest daarvoor betalen. Tweehonderd euro. De beveiliging bracht me terug naar de flat waar ik moest zijn. Ik gaf ze het geld. Terwijl ik me aankleedde, rolden de meisjes mijn portemonnee. Dus toen ik thuiskwam, rond 10 uur vanmorgen, was mijn vrouw nogal boos."

Hij toonde de bult bovenop zijn hoofd, waar zij vrouw hem, volgens goed gebruik (want dit was niet de eerste keer) hem met een naaldhak op het hoofd had getimmerd.

"Nou moest ik naar de bank, maar de rekening is leeg."

Er viel een diepe stilte.

"Straks moet ik ECHT naar huis.", zei G. ferm, en bestelde nog een bier. "Ik denk dat ik maar een pizza meeneem als zoenoffer. Dat kan ik nog net betalen."